Puntlassen of laserlassen bij RVS: wanneer kies je wat?

Bij puntlassen, ook wel weerstandlassen genoemd, worden twee overlappende plaatdelen tussen twee elektroden geklemd. Door een korte, hoge stroompuls te sturen ontstaat lokaal een smeltpunt op het raakvlak van de platen. De warmte-inbreng is zeer geconcentreerd en van korte duur, wat de omringende plaat relatief koud houdt.

Deze techniek is van oorsprong ontwikkeld voor het snel en herhaalbaar verbinden van dunne, overlappende plaatdelen, vaak in seriematige productie. Omdat er geen lasdraad of extra materiaal nodig is, blijft de bewerking beperkt tot het smeltpunt zelf.

Bij laserlassen wordt een geconcentreerde laserstraal gebruikt om het materiaal lokaal te smelten, meestal in een doorlopende naad langs de voeg tussen twee delen. De warmte-inbreng per lengte-eenheid is laag doordat de laserbundel zeer nauwkeurig te richten is en de lasnaad smal blijft.

Doordat de warmte-inbrengzone klein is, blijft de thermische vervorming van het omliggende materiaal beperkt, ook bij langere, doorlopende naden. Dit maakt laserlassen geschikt voor constructies waarbij maatvastheid en een nette afwerking van belang zijn.

Het belangrijkste technische onderscheid tussen beide technieken zit in de manier waarop warmte wordt ingebracht. Puntlassen brengt warmte gelokaliseerd en kortstondig in op een enkel punt, waardoor vervorming rond dat punt beperkt blijft, maar bij dunne platen wel lokale intrekking of discoloratie kan optreden. Laserlassen verspreidt de warmte over een smalle, doorlopende lijn; de vervorming per naad is klein, maar bij lange naden of dunne wanden moet nog steeds rekening worden gehouden met interne spanningen.

Voor RVS is dit onderscheid relevant omdat het materiaal een relatief lage warmtegeleiding heeft. Warmte blijft dus langer geconcentreerd op de plek van bewerking, wat het risico op aanloopkleuren en lokale structuurverandering vergroot naarmate de warmte-inbreng groter is.

Puntlassen laat aan de zichtbare zijde vaak een lichte deuk of afdruk van de elektrode achter, en de verbinding is niet doorlopend maar bestaat uit losse laspunten op regelmatige afstand. Dit is functioneel geschikt voor constructies waarbij de esthetiek van de naad niet de hoofdeis is, zoals interne dragende delen of bevestigingsplaten die niet in het zicht komen.

Laserlassen resulteert in een smalle, doorlopende naad die met beperkte nabewerking vlak en overwegend egaal afgewerkt kan worden. Dat maakt de techniek geschikt voor zichtbare RVS-constructies, zoals behuizingen of apparatuur waarbij de lasnaad in het aanzicht valt en optisch weinig mag opvallen. Zie ook ons artikel over industriële behuizingen op maat in RVS en aluminium.

Puntlassen is van oorsprong het meest geschikt voor dunnere, overlappende plaatdelen waarbij beide platen tussen de elektroden bereikbaar zijn. Bij toenemende plaatdikte neemt de benodigde stroom en klemkracht sterk toe, wat de techniek minder praktisch maakt voor dikker plaatwerk of voor stompe verbindingen zonder overlap.

Laserlassen kan, afhankelijk van het lasproces en de gebruikte laservermogen, over een breder bereik aan plaatdiktes worden ingezet en is ook geschikt voor stompe naden zonder overlap. Voor de keuze van het juiste RVS-type bij laswerk, zie ons artikel over RVS 304 of 316: welke kies je voor plaatwerk en laswerk?.

Ongeacht de gekozen lasmethode geldt voor RVS dat de warmte-inbreng tijdens het lassen de beschermende chroomoxidelaag lokaal aantast. Bij Assink & Schipholt volgt op laswerk daarom altijd een nabehandeling: eerst ontbramen, waar nodig glasparelstralen om aanloopkleuren en verontreiniging te verwijderen, en vervolgens passiveren om de beschermende oxidelaag te herstellen. Zonder passiveren blijft het materiaal op de gelaste zone gevoeliger voor corrosie, ook als de naad er visueel schoon uitziet.

Meer over deze stap leest u in ons artikel Waarom RVS passiveren na het lassen?. Voor laserlassen in eigen huis, inclusief de mogelijkheden binnen ons machinepark, verwijzen we naar de pagina laserlassen.